Een koninklijk menu en een zetduiveltje
Jaren duurden de voorbereidingen voor de inhuldiging van koningin Wilhelmina 6 september 1898. Ik ben bezig daar een boek over te schrijven en deed in veel archieven onderzoek, bezocht bibliotheken en musea, wandelde door paleizen en Parijs. Met dat laatste ben ik nog bezig. Dat is een verhaal apart. Een tipje van de sluier in dit blog.
Van heinde en verre waren belangrijke gasten gekomen om deze belangrijke gebeurtenis bij te wonen. Hofmaarschalk Clifford was al jaren bezig om het hof op te tuigen, zodat het een nieuwe koningin waardig was. Ook de keuken diende gastronomisch op niveau te worden gebracht. Zo stuurde hij eerste kok Victor Sody met de trein naar Parijs voor een 'bijscholingscursus' in de keuken van de Franse chic. Met een introductiebrief, en een logeeradres en zakgeld. En met de opdracht vrijwel dagelijks brieven te schrijven om verslag uit te brengen van zijn vorderingen.
Al meer dan tien jaar geleden las ik de correspondentie van de hofmaarschalk en de kok voor het eerst in wat toen nog het Koninklijk Huis Archief heette. Boeiende materie met eigenlijk meer puzzels dan oplossingen. Ik moest tijd zien te vinden om in Parijs verder onderzoek te doen. Daar ben ik nu al weer twee jaar mee bezig. Het voelt als een pelgrimstocht, in de voetsporen van Victor Sody door Parijs. Eén van de bouwstenen voor een nieuw boek. Want het geheim van het Paleis is in Parijs net zo zeer geldig als dat in Nederland het geval was. De spaarzame informatie blijkt een geweldig interessante puzzel. En een antwoord op een vraag die culinair historici al langer bezig houdt, zoals Anne Scheepmaker, die de menukaart van het inhuldigingsdiner publiceerde. Het staat ook in Nederland Dineert, inclusief zo'n puzzelstukje.
Het is een prachtig menu met veel gangen. Drie nagerechten: macedoine de fruits Montebello (een gemengde vruchtensalade met een sorbet van Earl Grey-thee) een Bombe Souveraine (een gelegenheidstoetje) en Gateâux Delgius. Om dat laatste gerecht gaat het nu. Want wie of wat is Delgius. Simpelweg: het is een zetfout. In het Menuboek van de Hofmaarschalk staat namelijk Delguis. En dat is een gewone Franse achternaam.
Nu even terug naar de brieven van Victor Sody uit Parijs. Hij schrijft aan Clifford over zijn vorderingen. In één van zijn laatste brieven laat hij weten dat hij in de keuken van baronesse Cornet dé taart heeft zien maken. Hij staat regelmatig de chef van de barones bij. Zij ontvangt graag en vaak gezelschappen in haar huis aan de Boulevard Haussmann. En kennelijk heeft zij gastronomische ambities met een bijbehorende keukenbrigade, waar Sody welkom is om inspiratie op te doen en mee te werken. Dé taart is ongetwijfeld de gateau Delgius. Wie de patissier was, weet ik nog niet, ik moet nog een archief zien te betreden, deuren openen. Uiteindelijk zullen er voor de inhuldiging tien Franse koks worden uitgenodigd om met de hofkoks het inhuldigingsdiner te bereiden. Helaas is er geen lijstje met namen. Ik heb er al een paar kunnen achterhalen. En misschien was patissier Delgius wel van de partij. Wel jammer van dat zetfoutje.
Er is nog iets misgegaan bij het diner. Er wordt veel en lang getafeld en gespeecht. Ook de voorzitter van de Diplomatenclub ridder De Struve, staat op de lijst van sprekers. De Russische gezant kent de majesteit al van haar eerste hofbals, en danste al met haar op haar 16de verjaardag. Tijdens het bal voor haar 18de verjaardag is hij haar cavalier bij de quadrille. Maar helaas, in Amsterdam gaat het mis. De Struve heeft zich de wijnen (te) goed laten smaken en is niet meer 'capabel', zo wordt vermeld. Het leidt tot opgetrokken wenkbrauwen, maar niet tot een diplomatieke rel.
Wordt vervolgd.
Hier meer over de inhuldiging: https://historiek.net/de-inhuldiging-van-koningin-wilhelmina-1898/70940/
